|
|
|
|
Lizzy Borden Tour report - Fury Rocks |
|
|
|
|
Tuesday, 06 January 2009 |
Het beloofde op voorhand een ouderwets gezellig hardrockavondje te worden en dat werd het gelukkig ook. De zaal was nog niet half gevuld toen Emerald, afkomstig uit Hardenberg, even na achten mocht beginnen. Een band die ooit maar één lp uitbracht in 1985, Down Town genaamd (later in 1999 op cd uitgebracht onder de titel Iron On Iron). Van dit schijfje worden de betere nummers nogal wat onwennig gebracht deze avond. Zanger Bert Kivits viel niets te verwijten … hij deed zijn stinkende best en haalt vrijwel moeiteloos alle hoge noten die hij moet halen, vooral in het té gekke nummer Shadows Of Almighty. Het was meer de rest van de band die zich niet goed een houding wist te geven.
Vooral gitarist Allard Ekkel viel nogal op door er in zijn alledaagse kloffie bij te staan, terwijl de rest van de band gehuld was in leder en stoere zwarte shirts. Je bent zo cool als je zwakste schakel! Ook waren de heren vergeten een eigen backdrop te regelen, zodat het logo van Martyr gedurende het gehele optreden al zichtbaar was achter het drumstel van trommelaar Rudy Marissen. Erg verwarrend, ook voor de mensen die de band niet kenden en misschien dachten dat ze naar Martyr zaten te kijken. Maar goed, het was een degelijk optreden en het publiek dat er was, reageerde enthousiast.
Na een ombouwpauze van zo’n drie kwartier was de tweede Nederlandse act van de avond aan de beurt; Martyr. Net als bij Emerald is er ook bij Martyr sprake van een behoorlijk aantal andere bands, in diverse landen, die zich ook zo noemen. Wij hadden hier vanavond dus te maken met het hardrockende Martyr afkomstig uit Utrecht en niet bijvoorbeeld met de black metallers uit Roosendaal, even voor alle duidelijkheid. Martyr klonk in ieder geval minder gedateerd dan de vorige band en deze band viel vooral op door zijn uitbundige zanger Robert ‘Rop’ van Haren, die overigens live een stuk overtuigender zong dan op de plaat. Darkness At Time’s Edge bracht hij zeer goed en het enthousiasme straalde er werkelijk vanaf.
Herhaaldelijk liet hij plastic flessen met water over de hoofden van de eerste rij leeglopen en vergat daarbij ook zijn eigen schedel niet. In al zijn fanatisme nam hij zelfs nog even een fan op zijn nek à la Bon Scott en Angus Young. Bandoprichter en gitarist Rick Bouwman mag dan door de jaren heen zijn wilde haren hebben verloren, maar het gitaarspelen is ie nog lang niet verleerd! Hij soleerde als of zijn leven ervan afhing en vooral de wat snellere nummers als Speed Of Samurai deden het erg goed bij het publiek. Martyrs set kwam na zeven nummers tot een eind en het wachten was hierna op de uit Hollywood afkomstige shockrockers van Lizzy Borden.
Deze demonische Amerikanen sloten hun Europese tour vanavond af in Hengelo, na negen optredens te hebben gedaan met Emerald en Martyr in verscheidene landen waaronder Duitsland, Polen en Denemarken. Voor menig ‘ouwe rocker’ is de imagoverandering van meneer Borden en band even wennen. De gehele band gaat tegenwoordig geschminkt het podium op en de zaal van Metropool bleek achteraf veel te klein voor zijn normale productie, zodat hij niet echt uit kon pakken met al zijn showelementen.
Toch werd er een goede set gespeeld met veel klassieke meezingers als Give Em The Axe, American Metal, Red Rum en Master Of Disguise. Natuurlijk moest Lizzy nog even een paar keer met zijn beruchte bijl op het podium rondzwaaien en maakte hij ook vaak gebruik van verschillende ‘gezichten’ middels imposante maskers. Van zijn recente album Appointment With Death uit 2007 werden onder andere Abnormal, Live Forever, Tomorrow Never Comes, Under Your Skin en Somethin’s Crawlin gespeeld.
Ondanks dat de zaal met maar een kleine honderd man gevuld was, kregen we toch een goede show te zien met de nodige afwisseling in nummers en in visuele vertoningen. Een schaars geklede deerne zou normaalgesproken Lizzy verleiden en hij zou haar dan weer in haar nek bijten, veel bloed zou stromen, en hij zou haar ter plekke on stage vermoorden.
Het liep allemaal net even anders waardoor Lizzy dit trucje uithaalde met Martyr-zanger Rop. Alle bandleden van Martyr verrasten vanwege de laatste avond van de tour Lizzy Borden & Co namelijk door het podium op te stormen en luidkeels Red Rum mee te blèren – tot grote hilariteit van het publiek. Ach, wat moet en kun je nog meer zeggen over zo’n geslaagde avond? Gewoonweg dat het weer eens een ouderwetse headbanging metalavond was … herinnert u zich deze nog, nog, nog?
|
|
